Uzaktan bakarsın, ışığı parlak,
Bir düş gibi, ellerin dokunmaz,
Gözlerin dalar o uzak hayale,
Rüzgârda savrulur, bir yaprak misali,
Her adım bir umut, her an bir özlem,
Mutluluk hep uzakta, yetişilmez.
Sokaklar dar gelir hayallere bazen,
Düşlerin peşinden koşsan da nafile,
Bir bulut gölgesi gibi geçer gider,
Zaman alır her şeyi sessizce,
İçinde bir boşluk, dolmaz hiçbir şeyle,
Mutluluk hep uzaktadır, el sürülmez.
Gözlerinde biriken yağmur damlaları,
Sessizce akıp gider yanaklarından,
Kalbindeki sızı dinmez bir türlü,
Sözler yetmez anlatmaya acını,
Bir türkü söylenir içinden usulca,
Mutluluk hep uzaktadır, sanki yasak.
Geceleri yıldızlar uzak görünür,
Göz kırpar sana, ama ulaşılmaz,
Her bir ışık hüzün dolu bir masal,
Kapanır kapılar, hayaller yarım kalır,
Bir nefes almak bile zor gelir bazen,
Mutluluk hep uzaktadır, varılmaz.
Düşlersin yeniden, bitmeyen bir sevdayı,
Ama hep bir adım geride kalırsın,
Bir çiçeğin solgun yaprakları gibi,
Tutunmaya çalışırsın hayata inat,
Gözlerin kapanır bir anlığına,
Mutluluk hep uzaktadır, unutulmaz.
Belki de yakındadır, gözle göremezsin,
Kalbinin en derininde saklıdır,
Bir çocuğun gülüşünde ya da bir dost sesinde,
Ama uzaktan bakar durursun hep,
Elin uzanmaz, dokunamazsın ona,
Mutluluk hep uzaktadır, fark edilmez.
(NİHAT HALUK UĞRAŞ)